Copse Flower Painting...

Copse Weald, Sahriyar, Tehran, Iran.

photo by Abbas Sayadi

www.anobanini.ir

The painting which she had drawn due to his request finished. Looking at it with honor and pleasure, she picked up it. She was seeking every where to hang it, but where is apt? Wondering around, she found the specific place! Although she knew there is the only location he might not see at all, but anyway there where also the only private place which no one could get in but them. She opened the side commode; he hasn't seen the last flower which had been left for him. He was watchful about every where but here, the exact place which he had to care about was the only place he would ignore. At first she always reminded him that there might be something waiting for him, but it wasn't worthy. She thought: Eventually he will come! She looked around, where is the best wall? Should it be his first view while entering? Or he has to seek, or… she left after few seconds. At the back of the door, a very beautiful painting had been hanged with a note attached on it: every time on the exact moment when you assume nothing is waiting for you and you turn toward exit depressed, you face the best thing which was just behind you! Oh occasionally we forget about the commodes too!

تابلوی نقاشی که به سفارش او کشیده بود تمام شد. با لذت و افتخار نگاهش کرد و آن را برداشت. همه جا را برای آویختنش جستجو کرد، اما بهترین جا کجا بود؟ پس از کمی پرسه زدن ناگاه آن نقطه ی خاص را یافت! هر چند می دانست آنجا تنها جاییست که شاید او هرگز نخواهد دید، اما در عین حال آنجا تنها مکان خصوصی بود که فقط آن ها حق ورود داشتند. درب کمد کناری را باز کرد، هنوز آخرین شاخه گلی که آن جا برایش گذاشته بود را ندیده بود. او روی همه جا به جز این جا حساس بود، و اینجا، جایی که باید بیشتر سر می زد، تنها جایی بود که اصلا نمی آمد. اوایل مرتب به او یادآوری می کرد که شاید چیزی آنجا منتظر او باشد، اما ارزش این نبود. با خود اندیشید: بالاخره او می آید! به اطراف نگاه کرد، بهترین دیوار کجا بود؟ آیا جایی که در لحظه ی ورود ببیند؟ یا باید کمی بگردد، یا... چند لحظه بعد بیرون رفت. پشت در اتاق تابلوی زیبایی با یک یادداشت آویخته شده بود: همیشه در لحظه ای که فکر می کنی چیزی انتظارت را نمی کشد و رنجیده به سمت خروجی می روی، با بهترین چیز روبرو می شوی که درست پشت سرت بوده! راستی کمد ها هم گاهی از یاد مان می روند!